Sankcje za brak zgodności

To, co faktycznie jest sankcjonowane, nie jest tym, co ludzie zakładają

Powszechne założenie jest takie, że dyrektywa karze firmę po prostu za brak kanału powyżej 50 pracowników. To nie do końca to, co robi artykuł 23. Wymaga on od państw członkowskich ustanowienia "skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających" sankcji za konkretne zachowania — nie za samo tylko brak kanału, ale za to, co dzieje się wokół zgłoszeń, gdy obowiązek już istnieje:

• Utrudnianie zgłoszenia — utrudnianie lub próba utrudnienia komuś dokonania zgłoszenia.
• Działania odwetowe — wobec osoby, która dokonała zgłoszenia lub jest objęta ochroną dyrektywy.
• Postępowania o charakterze szykanującym — wnoszenie w złej wierze postępowania prawnego przeciwko osobie dokonującej zgłoszenia.
• Naruszenie poufności — ujawnienie tożsamości osoby dokonującej zgłoszenia z naruszeniem obowiązku zachowania jej poufności.
• Świadomie fałszywe zgłoszenia — sankcje dotyczą też osoby, która świadomie zgłasza lub publicznie ujawnia fałszywe informacje.

Egzekwowanie samego obowiązku posiadania kanału (art. 8) nie jest regulowane przez artykuł 23 — to zostawiono sposobowi, w jaki każde państwo członkowskie zdecydowało się to transponować i egzekwować. W praktyce oznacza to, że prawdziwe ryzyko to nie "zapomnieliśmy go utworzyć i za to nas ukarano" — to, co dzieje się, gdy pierwsze zgłoszenie wpłynie i zostanie źle obsłużone, albo niepoufnie, albo z działaniami odwetowymi wobec osoby, która je zgłosiła.

Dlaczego nie ma jednej liczby do zacytowania

Dyrektywa ustala wymóg, by sankcje były odstraszające; nie ustala samych kwot. Każde państwo członkowskie ustaliło własny reżim sankcji — własny właściwy organ, własne kwoty, czasem własne dodatkowe kategorie sankcjonowanego zachowania — przy transponowaniu dyrektywy do prawa krajowego. Oznacza to, że rzeczywista liczba ma znaczenie tylko dla konkretnego kraju, a cytowanie liczby jednego kraju jako gdyby było ogólnounijną cyfrą byłoby wręcz mylące. Liczby specyficzne dla poszczególnych krajów znajdują się we własnym przewodniku każdego kraju w dyrektywie UE o sygnalistach, wyjaśnionej — sprawdź przewodnik dla kraju, o który faktycznie pytasz, zamiast zakładać, że liczba innego kraju dotyczy Ciebie.

Strona brytyjska: brak odpowiednika reżimu sankcji, ale realna ekspozycja

Wielka Brytania nie ma odpowiednika artykułu 23 — żadna ustawa nie ustala sankcji powiązanych z kanałem dla sygnalistów, ponieważ (jak omówiono w Wielka Brytania a UE: co naprawdę jest wymagane i gdzie) nie ma tam w ogóle obowiązku posiadania kanału do egzekwowania. Ekspozycja przebiega tam zamiast tego przez postępowania przed trybunałem pracy: zwolnienie powiązane z protected disclosure niesie nieograniczone odszkodowanie kompensacyjne, bez minimalnego okresu kwalifikacyjnego. To nie "sankcja" w unijnym sensie — żaden organ nie nakłada kary — ale finansowe ryzyko złego postępowania w tej kwestii jest realne w obu przypadkach.

Dlaczego to przemawia za posiadaniem prawdziwego dziennika audytu, nie tylko kanału

Ponieważ to, co faktycznie jest sankcjonowane, to, co dzieje się wokół zgłoszenia — naruszenia poufności, działania odwetowe, złe postępowanie — najsilniejszą ochroną nie jest samo posiadanie kanału, tylko umiejętność pokazania dokładnie, co się stało i kiedy. Provoxis rejestruje każde zabezpieczenie prawne, każde zgłoszenie działań odwetowych i każde usunięcie w tej samej transakcji bazodanowej co sama czynność, więc zawsze istnieje zapis tego, kto co zrobił i dlaczego, nie tylko system, który istnieje. Zobacz przewodnik po wdrożeniu po to, co przygotować, zanim po raz pierwszy będziesz polegać na tym zapisie.

Podstawa prawna

• Art. 23, dyrektywa (UE) 2019/1937 — reżim sankcji: utrudnianie, działania odwetowe, postępowania szykanujące, naruszenia poufności i świadomie fałszywe zgłoszenia, przy czym państwa członkowskie same ustalają rzeczywiste kwoty.
• s.103A, Employment Rights Act 1996 — brytyjskie nieograniczone odszkodowanie kompensacyjne za zwolnienie powiązane z sygnalizowaniem, zamiast reżimu sankcji w stylu art. 23.